همیشه منتقدا و سینمادوستا گفتن که سال 48 سال شکوفایی سینمای ایران بود!حالا من یه جمله بهش اضافه میکنم و میگم اگه 48 شکوفاییش بوده سال 90 هم میشه گفت برگشتش از مرگ به زندگی  بود. فیلمهای فوق العاده ای که منی رو که سالی یه بار هم سینما نمیرفتم(از 85 به بعد)رو دوباره به سینمای ایران امیدوار کرد.

یه حبه قند از نظر من با اختلاف خیلی خیلی کم از جدایی نادر از سیمین بهتر بود . ورودآقایان ممنوع هم که باعث شد که بعد مدتی باز برم یه فیلم رو دوبار ببینم.سعادت آباد هم که فیلم بسیار خوبی بود .مرگ کسب وکار من است هم فیلم تلخی بود ولی قابل تامل بود. از راه آبی ابریشم بیشتر انتظار داشتم .زنان ونوسی و مردان مریخی و اخلاقتو خوب کن هم فیلهمهای قابل تحملی بودن .پیتزا مخلوط سخیف.منتظر اکران گزارش یک جشن و خیابان های آرام و اسب حیوان نجیبی است هستم.متاسفانه جرم و مرهم و آلزایمر و زندگی با چشمان بسته رو هم نتونستم ببینم .در مورد اخراجیهای 3 و پایان نامه هم حرفی نمیزنم .و درآینده هم منتظر نارنجی پوش استاد مهرجوییم